Na obrazku ludzie podwyższeniu pod dachem

Jak prawo odnosi się do przemocy w rodzinie?

Przemoc w rodzinie oznacza jednorazowe albo powtarzające się umyślne działanie lub zaniechanie naruszające prawa lub dobra osobiste członków rodziny (czyli osób najbliższych, wymienionych w art. 115 & 1 Kodeksu karnego), a także innych osób wspólnie zamieszkujących lub gospodarujących, w szczególności narażające te osoby na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia, naruszające ich godność, nietykalność cielesną, wolność, w tym seksualną, powodujące szkody na ich zdrowiu fizycznym lub psychicznym, a także wywołujące cierpienia i krzywdy moralne u osób dotkniętych przemocą.
„Przemoc w rodzinie” jest wyrażeniem sugerującym, że do opisanych wyżej zachowań może dochodzić wyłącznie w rodzinie. Tymczasem jej ofiarami mogą paść osoby niebędące członkiem rodziny sprawcy, ale za to połączone z nim tzw. stosunkiem zależności (np. student wynajmujący mieszkanie razem z innym studentem-sprawcą przemocy, jest zależny od niego, gdy nie ma możliwości zamieszkania gdzie indziej i nie stać go na samodzielne wynajęcie mieszkania) i niepotrafiące samodzielnie przeciwstawić się aktom agresji lub psychicznemu dręczeniu (nie chodzi o fizyczną możliwość odparcia ataku, ale niemożliwość wywarcia na sprawcę takiego wypływu, by już więcej nie podejmował krzywdzących inne osoby zachowań). Dlatego w Kodeksie karnym zamiast przestępstwa „przemocy w rodzinie” znajdujemy wyrażenie ogólniejsze, czyli przestępstwo „znęcania się”
Przestępstwa tego typu są ścigane z urzędu. Zgodnie z art. 207 & 1 k.k., kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

 


Stan prawny na dzień 18 marca 2012 r.